drs. Hans Heijnen: Resultatitis versus soft controls

Op film 1, een zender achter de decoder, staat in het lijstje nieuwe films  the human scale.  Dit is documentaire van Andreas Dalsgaard over de projecten  van de Deense architect Jan Gehl.  Gehl en zijn team houden zich bezig met het ontwerpen van ‘grote wereld steden’ naar de menselijke maat. Zij doen dit vanuit het perspectief dat over vijftig jaar 80% van de wereldbevolking in de grote steden woont. Hierbij vindt een strijd plaats tussen de auto, de mens en de ruimte die beiden nodig hebben om niet  als het ware dood neer te vallen. De één als gevolg van een permanent file-infarct en de ander als gevolg van een permanente staat van hyperventilatie of iets wat daar op lijkt.

Nu werd mijn aandacht getrokken door een conclusie van Jan Gehl , namelijk dat deze strijd tussen auto en mens  in opkomende steden als Bhaka(Bangladesh) en Chongqing(China)  in het voordeel van de auto is door de manier waarop gemeten wordt. Zoals  Gehl  verwoord  ’je geeft  om wat je meet’.  De steden  zijn en worden nog vaak  ingericht met de focus op de dat wat gemeten wordt.  Men meet bijvoorbeeld autobewegingen, autogebruik, uitstoot, etc.. De focus , aandacht en (financiële) prioriteit gaat dus naar dat wat men belangrijk vindt: de ruimte die de auto nodig heeft. Wat niet wordt gemeten zijn de bewegingen die de miljoenen mensen in de steden maken, de wijze waarop fietsers, voetgangers, riksja’s gebruik maken van de stad en op welke wijze de mensen emoties ‘uitstoten’

Volgens Gehl is het belangrijk om dit anders aan te pakken: wat zegt de stem van de ‘mens in de stad’? Door wel naar alle mensen te luisteren , door in dialoog te gaan en de uitkomsten hiervan te registeren krijgt de menselijke maat een stem. In de aanpak van Gehl en zijn team is dit de eerste stap die gezet wordt in de ontwerpfase.  Het legt ook de het fundament voor cruciale factoren om tot een succesvolle menselijke maat in grote steden te komen: betrokkenheid, sociale cohesie en eigen verantwoordelijkheid.

In het bedrijfsleven en bij de overheid past het hierboven beschreven voorbeeld als precies als het om mens en resultaat gaat. Er wordt in organisaties gemeten met hard controls zoals efficiency, deadlines, processen, procedures, richtlijnen, regels, resultaat, ROI, Ebitda, etc. We geven om wat we meten.

Met de komst van soft controls als meetinstrument voor de menselijke maat kan er mogelijk  een meetbare verschuiving plaatsvinden van resultaat naar mens. Soft controls hoort thuis op de agenda van de directiekamer maar wordt nog maar al vaak weggemoffeld als een  instrument voor de HR afdeling  met als risico dat het resultatitis virus welig blijft tieren.  

http://www.mijnsoftcontrols.nl/